Interpellaties

01 november 2007

Begroting - Donorwetgeving

Transplantatie is een succesvolle behandeling geworden voor talrijke aandoeningen die anders een fatale afloop zouden krijgen. Betere operatietechnieken en de komst van o.a. verbeterde medicatie tegen afstoting hebben er voor gezorgd dat steeds meer mensen in aanmerking komen voor deze zware ingreep, die stilaan een routine begint te worden. Echter, er is een keerzijde aan de medaille. Het aanbod van organen kan om verschillende redenen de vraag niet volgen, zodat er lange wachtlijsten ontstaan met ernstige gevolgen. Wekelijks sterven er in ons land mensen omdat er voor hen niet op tijd een orgaan ter beschikking was. Eén van de belangrijkste reden is dat een correcte informatie over alles wat verband houdt met orgaandonatie en transplantatie ontbreekt. Correcte informatie zou de wachtlijsten doen inkrimpen.

Orgaandonatie is een medische behandeling waarbij een ziek orgaan wordt vervangen door een gezond orgaan van een donor. De wet betreffende het wegnemen en transplanteren van organen verscheen op 14 februari 1987 in het Staatsblad. De wet is gebaseerd op het principe dat elke overledene verondersteld wordt een mogelijke orgaandonor te zijn, tenzij hij gedurende zijn leven uitdrukkelijk verzet heeft aangetekend tegen donatie. Dit kan gebeuren door het invullen van een daartoe bestemd formulier op het gemeentehuis. Men kan ook zijn wil uitdrukken om juist wel kandidaat voor donor te zijn.

Hier zitten we met twee duidelijke standpunten.

Moeilijker is het wanneer een persoon zijn wil niet uitdrukkelijk kenbaar maakt. Dan zal de behandelende arts aan de familie en nabestaanden vragen naar een eventueel donorschap. Hij dient aan de familie het geheel van de handelingen te omschrijven die nodig zijn om organen uit het lichaam van de overledene te verwijderen om ze daarna te kunnen transplanteren bij de ontvanger. Dit alles maakt dat de nabestaanden met de concrete vraag naar donorschap worden geconfronteerd op een heel pijnlijk moment. Ze weten vaak niet wat de wens van de overledene was. Niet moeilijk dat een overgroot deel van de nabestaanden niet ingaat op de vraag van donorschap.

Orgaandonatie is van groot belang. Op dit vlak wordt er onvoldoende informatie verstrekt naar de bevolking. De zekerste weg om na overlijden donor te worden is naar de bevolkingsdienst van zijn gemeente te gaan. Daar kan men een formulier invullen waarin men uitdrukkelijk verklaart zich donor te stellen. Alleen de persoon in kwestie kan deze uitdrukkelijke wilsbeschikking herroepen. Belangrijk is ook over orgaandonatie te praten met familie en vrienden zodat ook zij op de hoogte zijn van het standpunt van hun familielid. Het is dan ook aan te raden een donorkaartje of briefje in zijn portefeuille te steken waar men zijn mening kenbaar maakt.

Ik besluit met de vraag naar de beleidsvoerders, zowel op provinciaal als op gemeentelijk vlak. Geef de bevolking voldoende informatie hoe de wettekst moet geïnterpreteerd worden. Vooral het duidelijk maken van wat donatie juist inhoudt is van groot belang. Dit moet niet gebeuren op het moment dat men geconfronteerd met de vraag naar donatie door de arts (op dat moment op een zeer moeilijk moment). We dienen vooraf te weten wat er juist gaat gebeuren bij eventuele donatie. Op een moment dat men niet geconfronteerd wordt met een overlijden, maar op een moment waarbij men de ernst van de zaak op een nuchtere en heldere manier kan bespreken.

Dit kan gebeuren via scholen, werkvloer, organisaties maar zeker ook via artsen en ziekenhuizen.

Guy Eggermont